In de tweede helft van het revalidatieprogramma Herstel en Balans wordt kennis gemaakt met diverse 'sporten'.
Het is wel de bedoeling dat je de met zeer veel moeite verkregen conditie behoudt en nog liever, verder uitbouwt. Het geeft je tevens de kans een sport te vinden die het best bij jouw omstandigheden en fysiek past.
Overigens weet je ook maar nooit of er een onontdekte topsporter tussen zit. Opdracht van de zorgverzekeringen die de mogelijkheid zien iets terug te vangen van hun uitgaven via reclame inkomsten?
Ik ben geen volgzaam type, maar meedoen aan Herstel en Balans is ook een intentieverklaring om aanwezig te zijn en je best te doen. Zelfs als de sport je niet aanspreekt.........
Ik geef grif toe dat ik een vooroordeel heb tegen deze sport.
Mijn ervaring beperkt zich tot het regelmatig aanschouwen van kleinere en grotere groepen oudere medemensen die zich in gepaste kledij vooral 'erg blij' en luid kwetterend door het bos voortbewegen met stokken. Niet mijn idee van natuurbeleving.
Mijn eerste opmerking was dan ook: toch wel op een plaats buiten beeld mag ik hopen.
De verzamelplaats bleek het plaatselijke verzorgingshuis ........ echt helpen om mijn vooroordeel voor de ervaring kwijt te raken deed dat niet.
Toegegeven een kwartiertje wachten in de hal van het verzorgingshuis deed me goed; observeren in bewondering en verwondering.
Vervolgens werden we een gang ingeloodst om de juiste stok aan te laten meten. Enkelen van het groepje hadden zelf stokken meegenomen. Ooit een, nooit gebruikt, goed bedoeld kadootje of een koopje. Helaas bleek dat hetzelfde te zijn in dit geval. Goede stokken worden aangemeten en zijn duur. Bovendien is er een linker- en een rechterstok ! Op mijn vraag wat je dan nog met de 'foute' stokken kon doen kwam het antwoord: wandelen....
Eindelijk naar buiten. Uiteraard met twee stokken verticaal in een hand om geen foute bewegingen te maken. Op naar het oefenterrein.
Het volgende half uur werd besteed aan het juiste 'stokgevoel' op de geasfalteerde parkeerplaats. Na een kwartiertje marcheren ontdekte ik (voor mij net op tijd) de ruimere interpretatie van het begrip 'stokgevoel' en het feit dat de instructeur geen humor had.
Vervolgens mochten we dan eindelijk de natuur (het bos) in. Mijn opmerking over mijn skistokken was eerder met duidelijk (on)geduld door de instructeur ontvangen. De rubberen dopjes onderaan de stokken bleken echter ineens opklapbaar en eronder zaten prikkertjes voor de bosgrond. Zo stom leken me die skistokken dus echt niet. Mijn vraag of je nieuwe stokken kreeg of een bonus, als je pinnetjes vol waren, scoorde overduidelijk niet.
Dat leek me een goed moment om achteraan te gaan lopen, mijn mond te houden en mijn best te doen. De vraag over soorten ondergrond in relatie tot type prikkertjes heb ik daarmee niet gesteld, maar heeft mijn fantasie nog geruime tijd weten te prikkelen.
Het volgende half uur werd mijn vooroordeel jammer genoeg niet minder door ervaring, hoe ik ook mijn best deed.
Een mede-lotgenoot wees me enthousiast op een konijn. Helaas liep dat op een meter of twintig voor ons in het struweel en je blik moet op een meter of vijf voor je gericht zijn. Dat konijn hadden we dus niet op mogen merken....
Bij de volgende stop ter bijstelling van de techniek vroeg ik dan ook maar hoopvol naar de meerwaarde. Bijna grimmig werd door de instructeur een baantje van een meter of twintig uitgezet. Zonder stokken moesten we onze passen tellen op dit baantje. Erna werden de stokken weer aangegord en jawel: drie passen minder........ Bewezen effect!
Ook vooraan gaan lopen bewerkstelligde niet dat mijn vooroordeel verdween.
Bij terugkeer in het verzorgingshuis werden folders uitgereikt voor een cursus Nordic Walking. Ik besloot tot: bel me niet, ik bel u.
Ofwel zoals mijn kanker 'loopmaatje' opmerkte: het kan altijd nog...
Voor de mensen die deze sport beoefenen hoop ik oprecht dat ze er erg van genieten.
Ik realiseer me wat mijzelf betreft: ik heb een ingeroest vooroordeel.
