Geduld is het vermogen je motor stationair te laten draaien wanneer je hem het liefst verschrikkelijk op zijn staart zou trappen.

Mouwen

Mijn hoofd besloot dat het 'over' was per 1 sept.
Als tegemoetkoming aan mijn lijf mocht de maand augustus beschouwd worden als uitloop van de bestraling. Dit had de radiotherapeutisch arts immers aangegeven.
1 september was voor mij de gouden datum; vanaf dat moment zou ik me weer als vanouds voelen en zou ik mijn leven weer kunnen oppakken zoals voor dit incidentje.

In mijn drang tot het grip houden op de hele situatie had ik in augustus stukje bij beetje mijn huis schoongemaakt, de kasten opgeruimd, de tuinpotten opnieuw aangeplant en mij per 1 sept. aangemeld bij de sportschool voor een dagelijks programma.....
Vandaag is het 4 sept. en zit ik emotioneel aangeslagen met een moe lijf achter de computer. De gouden datum is voorbij en van mijn besluit is niks terecht gekomen.
De Arbo arts had gister een treffende beeldspraak: Laat die mouwen maar zakken !
Mijn naasten hebben weer eens gelijk. Ik heb braaf geknikt toen zij aangaven dat werken nog geen optie is zolang ik de ene dag 'alles' kan en de volgende dag 'niks'. In mijn hoofd heb ik er echter weinig van geloofd; ik zou ze eens wat laten zien !Het dringt nu echter wel tot me door dat ze nog even niks gaan zien.
Gelukkig is de kat thuis; het is ook allemaal zijn schuld !
Ik zit volgens de huisarts, arbo-arts en oncoloog keurig binnen het 'normale' verloop..........GEKLETS !!

Mijn collega's zijn al begonnen of gaan maandag weer aan de slag. Hopelijk vol energie en plannen en een geweldige vakantieperiode achter de rug. Zij stropen de mouwen op voor een nieuw schooljaar vol uitdagingen. Ik wens ze alle goeds en bedank ze op deze wijze ook voor alle lieve attenties deze zomer!

Ik heb besloten mijn mouwen toch één slagje op te rollen. Te snel zegt de Arbo-arts, maar ik denk dat ik er ook energie uithaal. Maandag begin ik aan het programma Herstel en Balans, gezondheidsbevordering en revalidatie voor (ex-)kankerpatienten. Het programma duurt tien weken, waarbij twee dagdelen in de week gewerkt wordt om zowel de conditie als de psychische balans te verbeteren. Bij het woord lotgenoten krijg ik spontaan stekels, kankergenoten is waarschijnlijk sociaal onwenselijk, dus laten we het voorlopig even collega's voor het moment noemen. Ik heb het nodig ergens voor te gaan, al is het maar een beetje......