En dan ligt totaal onverwacht op 16 oktober een brief op de mat met als afzender Erasmus MC-Faculteit, Afdeling Klinische Genetica, Rotterdam.
Ik draai de brief om en om. Leg hem op tafel. Loop naar buiten en weer naar binnen. Mijn hoofd besluit dat er niets van afhangt en dat het (zoals eerder aangegeven) hooguit een afspraak kan zijn voor een gesprek over de uitslag van het DNA onderzoek naar de mogelijke erfelijkheidscomponent in mijn borstkanker. Veel te vroeg, want die uitslag komt pas rond december, dus het kan net zo goed wat anders zijn......
OPENMAKEN dus maar !
.....Bij u werd destijds bloed afgenomen voor DNA onderzoek naar aanlegfactoren voor borstkanker. Inmiddels is het onderzoek afgerond. DNA onderzoek bij u toonde met de huidige technieken geen ziekteveroorzakende veranderingen aan in het BRCA-1 en BRCA-2 gen. Om de consequenties van deze uitslag en mogelijkheden voor toekomstig onderzoek te bespreken nodigen wij u uit voor een vervolggesprek......
Een golf van emoties raast over me heen.
Blij voor mijn kinderen, maar ook nog zoveel onzekerheden.
Wat ben ik een bofkont dat mijn zus en schoonzus er steeds weer voor me zijn !
Gelukkig is het vervolggesprek een paar dagen later al.
De ergste emotie is gezakt als Han en ik weer richting Rotterdam vertrekken. Aan de buitenkant lijkt het zowaar een gezellig uitje. Alleen hebben we allebei geen zin in wat voor nevenactiviteiten dan ook.
De afspraak is bij dezelfde geduldige arts in dezelfde ruimte. Ze vraagt hoe het was om de uitslag per brief te lezen; niet prettig, vanwege alle onzekerheden die resten en waar je op dat moment niets mee kan. Dat zal meegenomen worden in het experiment wat daaromtrent loopt. (hoe prettig is het om mogelijk bij te dragen in significantie)
Verder blijkt dat:
middels DNA-onderzoek van de tot nu toe verantwoordelijk gehouden genen GEEN mutatie kan worden aangetoond maar er anderzijds toch een vermoeden op een erfelijke aanleg blijft bestaan en men dus spreekt van zgn. "familiaire borstkanker".Omdat zowel mijn zusjes als ik boven de 50 zijn betekent dat een advies voor jaarlijks onderzoek middels een mammografie. Wetenschappelijk is aangetoond dat dat het meeste opbrengt.
Voor de zoveelste keer ben ik heel erg blij dat Han mee is. Als een toeschouwer zie ik Han verontwaardigd worden ergens over en weer kalm worden, de arts bladeren in het dossier, de zon schijnen buiten en constateer ik verwonderd dat ik zo weinig geluid hoor van die eindeloze stroom auto's op de weg. Af en toe haak ik weer aan in het gesprek en verder vertrouw ik er helemaal op dat Han straks alles nog weet wat er is gezegd. Als ze vraagt of alles duidelijk is, vraag ik alleen of Han nog vragen heeft. Zo niet, dan is vast wel alles gevraagd en gezegd.
In de auto legt Han het allemaal uit; zij heeft het gelukkig wel allemaal opgepikt.
De dagen erna heeft mijn hoofd overwerk wat zich onmiddellijk omzet in een lichamelijke reactie. Ik probeer vriendjes te worden met het feit dat de testuitslag betekent dat er geen vastgestelde oorzaak is voor mijn kanker en dat ik dus moet leven met een verhoogd risico op terugkeer van de kanker.
Bestaan kan iedereen er zijn vraagt moed.....
Ik herlees nog maar eens het gedicht over Hoop (zie de kolom hiernaast).
Geen opmerkingen:
Een reactie posten