Vandaag heb ik afscheid genomen van het personeel van het ZRTI. Deze geweldige club mensen staat voor mij als HET voorbeeld van een klantgerichte benadering zoals iedereen zich die wenst. Door hun aanpak en werkwijze ben ik nooit met tegenzin gegaan.
Al mijn 'aangepaste'kleding kan naar de poetslappenmand. Jammer voor mijn omgeving die erg zijn best heeft gedaan om wat humor in dit traject zichtbaar te maken. Ik hoef geen rekening meer te houden bij het aankleden met de inktstrepen die op mijn kleding onuitwisbaar bleken in tegenstelling tot op mijn huid.
Ik kan weer naar het strand zonder me compleet te moeten verpakken.
En dan al die talkpoeder; de laatste resten zijn ritueel uitgestrooid in de grote, wijde zee....
Het hoeft allemaal niet meer !!
Na vier maanden actief bezig te zijn geweest met het bestrijden van de kankercellen in mijn lijf hoeft het niet meer.........
En dan blijkt dat ineens heel erg moeilijk te zijn............
Eigenlijk:
Wil ik een pilletje om foute cellen af te weren.
Wil ik elke drie maanden onder een MRI-apparaat zodat ik zeker weet dat ik er weer heel snel bij ben als er een foute cel zich ergens in mijn lijf nestelt.
Wil ik geen angst voelen om het terug te krijgen.
Ik ben oneindig moe en voel me erg verdrietig. Ik weet me geen raad met mezelf.
Ik moet een nieuw evenwicht vinden om van daaruit mijn lijf weer sterk te laten worden en een nieuwe start te maken.
Dat is de strijd die ik de komende tijd moet voeren met mezelf.
hallo marianne,
BeantwoordenVerwijderenvanuit turkije een groet van rink en annemiek fijn te lezen dat je al weer zover bent zoals je zelf opmerkt komt er nu een moeilijke fase om weer vertrouwen in je eigen lijf en leven terug te krijgen maar dat gaat je zeker lukken. het leven gaat verder, wij en ik denk je hele omgeving zal je hierbij zeker willen ondersteunen, schroom niet om contact te zoeken.
sterkte verder en geniet van de zomer.
rink en annemiek.
Hoi Marianne,
BeantwoordenVerwijderenHalverwege onze vakantie een groet vanuit Bergen op Zoom.
De laatse behandelingen zijn klaar, nu nog met jezelf rondkomen. Moeilijk hoor!
Mis je op school, gewoon even een praatje.
Onze al lang uitgestelde lunch staat nog steeds!!
liefs
jacco en jacoba
Alle steun via reacties op mijn blog en via kaarten, telefoontjes, bloemen en SMS-jes doet me heel veel goed. Het voelt elke keer als een klein kadootje. Ik kijk er erg naar uit om iedereen op het werk weer te zien en weer onderdeel uit te maken van een groter geheel.
BeantwoordenVerwijderen