Uitje

Omdat er in de vinger van Han na het in elkaar zetten van tuinpaviljoentje Firenze nog steeds geen beweging was te krijgen, ze een moedervlek had die er bedenkelijk uitzag, ik mijn dagelijks bezoek aan het ZRTI moest maken en Cis solidair wilde zijn, besloten we er maar eens een leuk dagje met zijn drieen van te maken.

De wachtruimte in het ZRTI zat weer aardig vol met patiënten, familie en taxichauffeurs. Omdat Han af en toe meegaat, levert ze een flinke bijdrage aan het afmaken van de uit 1500 stukjes bestaande puzzel. Vorige week had ze een heel stuk klaar, er ontbraken nog drie stukjes in het deel dat zij onderhanden had. Bij binnenkomst stevent ze dan ook meteen naar de puzzeltafel en roept heftig verontwaardigd dat iemand anders haar stuk heeft afgemaakt. De wachtenden hebben daarmee ook een leuke anekdote voor thuis.

Als ik aan de beurt ben, gaat Han alvast naar de plastisch chirurg voor haar stijve vinger en buigt Cis zich over een 'woordzoeker'. Een dame schuift aan en geeft haar instructies. Leerzaam ! Inclusief het opnieuw inkten van de strepen die het gebied markeren waarbinnen bestraald wordt ben ik na nog geen 10 minuten al weer terug. We gaan Han zoeken op de poli.

Han zit braaf te wachten op een ongemakkelijk stoeltje met haar ET ‘phone home’ vinger recht vooruit gestoken.

Om haar een bezoek aan de chirurg te besparen hadden we al diverse suggesties gedaan: hoezo wil die vinger niet buigen?
Wij zagen best wel mogelijkheden maar Han wilde er niet aan.

In deze wachtruimte was er niets om je mee te vermaken dus verval je in het je afvragen wat al deze mensen mankeren. Bij sommige patiënten is het duidelijk, bij anderen ga je zitten speculeren. Als ik dan naar Han of Cis kijk heb ik heel vaak het vermoeden dat we hetzelfde zitten te bedenken. Om dan toch serieus te blijven merk ik op dat we alle drie maar weer eens naar het plafond kijken of we rommelen wat in een tas.

Han is aan de beurt en Cis en ik wachten grijnzend op gekrijs. Vrij snel is ze geluidloos weer terug. Ze moet naar de gipskamer om een knuckle bender. Huh ….?

In de gipskamer wordt gefronst; knuckle bender? Ja iets met een elastiekje waardoor die vinger gedwongen wordt te buigen. Het is de man duidelijk. Hij zoekt een passende maat en geeft een voorraad elastiekjes mee. Ik wil eindelijk wel eens weten waarom gipsmeesters altijd gouden scharen in hun achterzak hebben. Volgens deze man omdat ze dat verdienen. Lijkt me logisch.


De knuckle bender ziet er in elk geval ingenieus uit en we bedenken ter plekke wat het gemak ervan is. De bender moet ook nog gecontroleerd worden door de chirurg dus gaan we weer naar boven. Ondertussen bedenken we wat je er beter niet mee kunt doen....Hij wordt goedgekeurd en nadat we nagevraagd hebben bij de balie of het kan roesten mag Han nu naar de dermatoloog.

In deze propvolle wachtruimte liggen warempel glossy’s. Cis en ik buigen ons over de mooie foto’s in het blad tot we gestoord worden door iemand die vraagt of er nog steunkousen nodig zijn. Ze wordt gevolgd door iemand die een grote lichtblauwe vuilniszak achter zich aan sleept. De slappe lach die de hele tijd al kriebelt valt nu niet meer te onderdrukken. Gelukkig horen we Han op de gang en verlaten we snel deze wachtkamer.

De moedervlek blijkt een uitgezet bloedvaatje te zijn gevuld met gestold bloed. Een aambei of een spatader dus, maar dan boven de gordel. De arts heeft er in geprikt waardoor het bloed er uit kon en er een rond pleistertje op geplakt.

Voldaan gaan we welverdiend lunchen.

Erna besluit Han nog een broek te willen kopen. Je wilt je vrije dag immers goed benutten. Nog niet zo gemakkelijk om in een kleine kleedkamer je zus meerdere malen uit en in een broek te hijsen !

Zoals altijd is het maar weer eens zo leuk als je het zelf maakt!
Lichamelijk erg moe en geestelijk erg voldaan rol ik na afloop in bed.

(met dank aan De Wereld van Sofie)