Exacte weergave van de tekening op mijn lijf.In mijn 'beam me up' shirtje gekleed ben ik helemaal klaar voor alles wat komen gaat.
Aan de balie gekomen blijken we een ochtendvullend programma voorgeschoteld te krijgen keurig op elkaar aansluitend. Punten !
We nemen plaats in comfortabele stoelen met koffie/thee/water ter beschikking zoveel we maar wensen. Om de geduldspier te masseren kunnen we bovendien kiezen uit diverse zitjes waar we kunnen lezen, computeren, biljarten of het verder afmaken van uitgelegde puzzles. Weer punten !
We worden opgehaald door een vriendelijke arts. Hij heeft alle tijd en de humor ketst heen en weer, wat een vertrouwd gevoel geeft. Bovendien betrekt hij Han doelbewust in het gesprek en dat vind ik erg prettig. Aan de handtastelijkheden ontkom ik natuurlijk ook hier niet. Conclusie: er gaan 25 bestralingen volgen op de hele borst en nog 8 op de tumorplek. Dit gaat elke werkdag plaats vinden en ik mag niet overslaan. Als ze de hele hoeveelheid in één keer zouden geven valt mijn borst eraf, dus wordt de hoeveelheid verdeeld over 33 keer, zodat je erna weer topless kunt lopen op het strand (zijn woorden). Elke bestraling beschadigt alle bestraalde cellen. De 'goede' cellen zullen zich herstellen, de 'slechte' cellen kunnen dat niet als ze elke dag 'knock-out' worden gemept door de bestraling. Als er niet elke dag wordt bestraald zouden ze zich toch mogelijk herstellen. Deze arts scoort punten voor zijn aanpak, uitleg en humor !
Vervolgens krijgen we uitgebreide voorlichting over de bestraling mbv een power-point. Hierin zit ook de bijsluiter (alle mogelijke bijwerkingen)verwerkt en de 'does and 'dont's'. De koopjes van de dag ervoor, een prachtige bikini en een beugel bh, kunnen een jaar de kast in. Ondertussen wordt er gebeld voor mijn volgende afspraak. Rustig geeft de voorlichtster aan dat ze nog niet klaar is. Aan het eind vraagt ze of we nog opmerkingen hebben ter verbetering van de voorlichting. Kwaliteitsbewaking tot op de werkvloer. Dat scoort.
Dan mag ik door naar de aftekenscan. De stagiaire legt uit dat ik heen en weer wordt geschoven in de scan. Ik moet heel stil blijven liggen, ik mag wel ademen (hoort ze niet wat ze zegt of heeft ze geen humor?). Tegenvaller: Han mag echt niet mee bij het aftekenen. Vervolgens moet ik met ontbloot bovenlijf op de tafel. Er komen laserstralen uit het plafond en de muren en ik word met een rode stift bewerkt. Dan sluiten de deuren zich hermetisch en ben ik een voorwerp op een lopende band die vanaf elders wordt bestuurd. Als de deuren weer opengaan word ik bewerkt met blauwe inkt. Markeringen voor de komende zeven weken.
Ik krijg een kaartje mee voor de eerste bestraling: donderdag 18 juni.
We kunnen het niet nalaten toch even op 'het bankje' te gaan zitten en te bedenken dat deze voorziening zoveel beter scoort dan het gebouw erachter.
Het ZRTI lijkt mij bovendien een goede toevoeging op de slecht weer voorzieningen lijst...
Ik koop meteen maar de aangeraden verzorgingsprodukten. Bovendien heb ik bedekkende t-shirts nodig die ik na gebruik kan weggooien want ik vlek hopeloos.
De dag erna steekt het 'day after' gevoel in alle hevigheid de kop op. Moe van alle indrukken en de implicaties die kankerpatient zijn met zich meebrengt. Buiten is het mooi weer dus ik ga toch naar het strand. Ik ga ervoor; dan maar onder de parasol gehuld in een groot t-shirt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten