Wachten....

Omdat ik het op- en om de bank 'wachten' beu ben, besluiten we (Han, Cis en ik) zondag eens iets anders te doen. De radioactieve vloeistof in mijn lijf heeft meerdere afvoerplaatsen gezocht, dus een toilet vlakbij is voorwaarde.
We besluiten bij Han tuinpaviljoen 'Firenze' in elkaar te zetten. Ik ben vleugellam, maar met vijf handen moeten we een eind komen. Bovendien ligt de vloer er al. Paal één en twee met overkapping staan snel en keurig waterpas. Paal drie moet nog enkele centimeters dieper als er één hand, die van Han, teveel blijkt. 'Iets anders' doen lijkt ons niet gegund. Bekende weg, parkeren, wachten. Een uur later staan we weer buiten; flinke verdoving, drie hechtingen en een tetanusinjectie verder. Han lijkt de opmerking 'half a step behind you' wel erg letterlijk op te vatten.
Gelukkig werkt de verdoving nog enkele uren door, dus maken drie personen met een totaal aan vier beschikbare handen het karwei af. Natuurlijk genieten we eind van de middag onder het tuinpaviljoen van het verdiende wijntje. Weer een dag afgestreept...