Verwarring

Duidelijk 'the day after'-blues vandaag (zaterdag).
Deze week eerst voor een MRI geweest. Ik zag mezelf doodstil liggen op mijn buik met het bovenste deel van mijn lijf boven een bak: met mijn t-shirt rond mijn nek gedraaid, mijn borsten in een koperen bh, mijn armen met een infuus erin op mijn rug gedraaid, koptelefoon op; wachtend op de Dire Straits die mijn oren helaas niet hebben bereikt. Natuurlijk jeukt en krampt het dan op onverwachte plaatsen, maar in deze mij vreemde medische wereld volg ik kritiekloos en nauwgezet op, wat mij wordt opgedragen. Ik heb blijkbaar alles over voor een verhelderend beeld voor TT.

Vrijdag breekt eindelijk het moment aan dat ik TT weer mag zien en zijn visie mag horen op het vervolg. Het doet me goed dat hij ons komt halen uit de wachtkamer met de vraag: 'Familie Schoonen?'. Zo is het maar net; dit doen we samen.

Na nog maar eens wat medische handtastelijkheden, mogen we aangekleed in zijn kantoor komen. Hij laat ons meekijken naar de MRI opnamen waarop de tumor goed te zien is. Meer dan dat is er ook niet. Goed nieuws dus.
Verder gaat het gesprek over een borstsparende operatie, leeftijd, rekening houden met chemo, vervolgonderzoeken, raadplegen van collega's in Rotterdam. Ik kijk vooral naar zijn ogen en ben de draad kwijt. Ik zie Han dingen opschrijven; dan komt het vast wel goed. Even later sta ik met een hand vol papieren in de gang.
J. wacht in de wachtkamer en hoort Han haar verhaal. Ze slaat een arm om me heen en vraagt of ik niet blij ben? Nee dat voelt niet zo.

Verder wil ik nu helemaal niet nadenken hierover, want Han moet zo dadelijk voor een echo.(Mammografie is al gedaan en was goed) Bij het idee dat op de echo wat negatiefs te zien zou zijn paniekeer ik van binnen. We overbruggen wat tijd. De uitslag is goed en dan ben ik wel heel erg blij en opgelucht.

Op het terras, verdiend met enige uren ziekenhuis, legt Han me uit wat TT nu heeft gezegd. Ik hoor het wel, maar vind het alleen maar verwarrend.

Vandaag, zaterdag, bespreken we wat is gezegd opnieuw en komt er enig begrip.
Gezien het feit dat al mijn overleden borstkanker verwanten boven de 50 waren, en de MRI verder schoon is, gaat hij voor borstsparend. Hij haalt wel de poortwachterklier weg en ik moet erna rekening houden met chemo. Verder zijn er wat mitsen en maren over de klieren in mijn oksel en de snijranden bij het weghalen.

Het voelt alsof ik bij het eerste bezoek ben geadviseerd met de trein de route van Roosendaal naar Vlissingen te nemen met de opdracht na te denken over de sneltrein of de stoptrein.
Bij het tweede bezoek komt deze route niet eens meer ter sprake en ineens blijk ik in een trein van Roosendaal naar Arnhem te zijn gestuurd. De vraag blijft of ik mee wil. Ik stap dus symbolisch even uit in Breda en vraag na waarom er nu ineens gekozen wordt voor dit traject. Als ik uiteindelijk toch naar Vlissingen moet dan lijkt me over Arnhem misschien wel aantrekkelijk (ook daar is vast een hoop te zien)maar niet effectief.

Ofwel: 11 mei terug naar TT om de reden van dit andere traject te bespreken. Waarom gaf hij bij het eerste bezoek een heel ander traject aan waar ik over na moest denken ? Ik moet er niet aan denken nu een borstsparende operatie te ondergaan en over 2 jaar hier weer te zitten voor eenzelfde traject. De tijd tot 11 mei ga ik vullen met de onderzoeksaanvragen die de hand vol papieren bleken te bevatten en veel googlen.