Smurfig

Na een geslaagde operatie zit ik, "blauw", op de bank.
Blauw is mijn linkerborst (en vol hechtingen).
Blauw zijn mijn linker-oksel en -arm (oksel vol hechtingen).
Blauw zijn de wallen onder mijn ogen (allegische reactie op de vaseline).
Blauw is mijn urine (radioactieve uitscheiding).
Het goede nieuws is dat de operatie borstbesparend is verlopen, dat de tumor is weggenomen en dat er twee poortwachtersklieren zijn gevonden en weggenomen.
Misschien is hiermee al het 'kwade' wel weg uit mijn lijf!

De operatiedag was er één vol verwondering.
Bij de opname werd er met pen, alle technologie negerend, een kruisje op mijn linkerhand gezet (tumor zit immers links). Vervolgens kwam de tocht langs de diverse afdelingen ter voorbereiding op de operatie.
Uit een loden kistje met mijn naam kwamen 3 spuiten radioactieve vloeistof die, na een aanmoediging van de verpleegster, door de arts succesvol in mijn borst werden gespoten.
Na wat verwarring over ontbrekende formulieren en een (ons inziens)foute mededeling in de computer over markering middels een stip, werd er contact gezocht met TT. Vervolgens werd er een vishaakje in de tumor aangebracht met een dun staaldraadje eraan om de plaats te markeren. Er bleek maar één lengte draad beschikbaar en met mijn cupmaat stak de draad dus nog 20 cm. uit. Afknippen bleek geen optie. De concessie was een pleister op het eind zodat het niet in mijn oog stak. Ik doneer graag een kniptangetje aan deze afdeling!

Vervolgens nog maar eens mammografie foto's om TT duidelijk aan te geven waar het haakje zit.
Ik begrijp overigens nu waarom vissen aan een hengel er voor kiezen om heel snel stil te gaan liggen want een vishaakje in je lijf blijkt een pijnlijke zaak bij elke beweging. Ik kies er dan ook voor om het advies om mijn borst te masseren om de radioactieve vloeistof sneller in de klieren te krijgen niet op te volgen.
Dan de scan in om de radioactieve vloeistof zichtbaar te maken. De klieren lichten mooi op. Dat is gunstig.
Zoals ik er dan bij loop kom ik geen enkel vliegpoortje door; radioactief en met een antenne uit mijn lijf stekend.
Ik ben heel blij dat Han overal meegaat en dat Frans (zoon) zich intussen heeft aangesloten; aan humor geen gebrek!
Het wachten op het operatiemoment wordt bekort door een verpleegster die bijna een bezoeker aansluit op een achtergelaten infuus (geen grapje) en het gissen naar kwalen van medepatienten.
Met flinke vertraging laat ik Han en Frans achter in de knuffelhoek.....
..................................................................................
Nog maar half bij zinnen word ik in de knuffelhoek weer opgewacht. TT heeft Han gebeld en alles is prima verlopen. Borstbesparend en twee poortwachtersklieren eruit!
De rest van de avond komen allerlei lieve mensen langs om me te zien en doe ik een (mijns inziens) meestal meer dan minder, geslaagde poging niet weg te zakken.

Na heerlijk geslapen te hebben meldt het afhaalcomité zich tijdig. Helaas mag ik pas weg als de dokter zijn fiat heeft gegeven. We doden de tijd met tafelvoetbal, inspecteren van het leesmateriaal (macramé voor beginners ?) het bedenken van opties bij het 'ding-dong' van de lift (de intercity naar Amsterdam komt binnen op spoor 4)en het toch maar drinken van ondrinkbare koffie. Uiteindelijk komt een verpleegster ons verlossen 'de dokter opereert, dus gaat u maar'.
Na een welverdiende echte koffie met appeltaart (voor vier) op de boulevard, wacht ik nu op en om de bank op de uitslag van TT; woensdag.
Hopelijk zijn alle tumorcellen weg en is het vervolgtraject overkill.