Joepie !!??

Wachten....
positief denken....
wachten....
geniet van het moment....
wachten....
aftellen....
wachten....
eindelijk bereik ik woensdag.

Voorbereid (in mijn hoofd dan toch) op het feit dat de uitslag er nog niet zal zijn vertrekken we met zijn 3en naar het bankje. Na de passage van een meneer in een operatiehemd, en -sloffen (ontsnapt ?), verkassen we naar de binnenwachtruimte.
Veel te vroeg; maar misschien loopt TT een keer 'in' in plaats van 'uit'? Voor ieders gemoedsrust vraag ik maar meteen aan de secretaresse of de uitslag van de patholoog er is. Na wat gezoek in de computer volgt een bevestiging. Kunnen we dat stukje tenminste loslaten.
Behalve naar de voorbijgangers kijken we vervolgens ook veelvuldig naar de klok. Uiteraard ben ik uiteindelijk een keer aan de beurt.

Ander doorloopkamertje; 'iets' andere inrichting. Alle 'ietsen' worden benoemd en waar mogelijk beproefd voordat TT arriveert. Han en ik doen niet eens een poging tot humor omdat we stijf staan van de spanning.
TT neemt meteen naast me plaats en geeft aan dat de uitslag positief is; schone snijranden, schone poorwachtersklieren ! Joepie!!
Stap 1 met succes afgerond! Geen nieuwe operatie; dit was voldoende. De tumor is weg. Het natraject is overkill; risico verkleining.
De handtastelijkheden erna verlopen in een bijna euforische sfeer.
Bij de (aangeklede) oversteek naar het kantoor van TT seinen we het positieve nieuws alvast door naar de wachtkamer.

In het vervolggesprek slaat de euforie om in verwarring.
TT lijkt te verwachten dat ik blij ben met elk positief bericht (misschien geen chemo), terwijl ik zoek naar 'zekerheden'. Ik ben bereid elke strijd in de overkill aan te gaan om de kans te verkleinen dat ik risico op herhaling (recidief) loop. Ik wil zo zeker als mogelijk weten dat een mogelijk toch ontsnapte cel, waar dan ook in mijn lijf, niet uitgroeit tot een nieuwe tumor. We bereiken elkaar daarin niet.
Hij geeft aan dat ik eind van de middag mag bellen over het natraject waarover hij nog even contact gaat opnemen met de oncoloog. Han is boos over het gedrag van TT, ik ben vooral verward.
Ik SMS wat mensen de positieve uitslag door en laat het daar maar even bij.
Ik doe een poging mezelf te herpakken voordat ik op het afgesproken moment TT bel.

Ik word doorverbonden met de operatiekamer waar ik op de speaker word gezet. Ervaar dat als onplezierig.
Op basis van het protocol is besloten tot:
Geen chemo. Ik vraag naar de reden voor dit besluit. Grootte van de tumor en vaststelling graad 1 tumor.
Geen hormoontabletten.
Voordat ik kan vragen naar de reden geeft hij aan dat ik een nieuwe afspraak kan maken als ik nog vragen heb, maar dat het behandelplan vastligt. Hij heeft de papieren doorgestuurd naar de radioloog en ik krijg binnen 10 dagen een oproep voor een intake. Einde gesprek.
Ik voel een duidelijke machtsverhouding en ongelijkheid.
Ik kan alleen bedenken dat ik niets begrijp van de 'waaroms'. Alle zekerheid op verkleining van risico dat ik uit een natraject dacht te halen valt weg, zonder dat ik enig begrip heb waarom het eerder aangegeven natraject geen risicoverkleining inhoudt in mijn geval. Veel van wat eerder door TT is genoemd blijkt ineens niet meer relevant?
Hormoongevoelige tumor, leeftijd, mogelijke erfelijkheid ??
Aan de keukentafel herhalen we samen al deze factoren, kijken terug op elk bezoek aan TT en wat is gezegd (dankbaar voor alle door Han gemaakte notulen).
Tenslotte maak ik maar een afspraak met mijn huisarts omdat ik alle vertrouwen in haar kundigheid heb.

Ik geef duidelijk aan dat ik behoefte heb aan haar advies en hulp in deze.
Gelukkig heeft zij de uitslagen van de patholoog en is zij kundig genoeg om die ook te interpreteren. Ze geeft aan dat de tumor niet chemo gevoelig is en dat dat waarschijnlijk de keus om geen chemo te doen, verklaart. De tumor is wel hormoongevoelig dus waarom de keuze wordt gemaakt om geen hormoon nabehandeling te doen, kan zij niet verklaren. Ze besluit zelf het protocol en de uitslag naast elkaar te leggen en de oncoloog en TT te bellen.
Er glijdt een last van me af; dank zij haar is de tumor geconstateerd op de echo en zij begrijpt feilloos dat ik behoefte heb aan verklaringen over het 'waarom' in de nabehandeling, zodat ik zeker weet dat de risico's op recidief zo klein mogelijk zijn. Ik heb bewondering voor haar kundigheid in de manier waarop ze kans ziet loyaal te zijn naar haar collega en tevens mij gerust te stellen middels haar aanpak. Ik geef aan dat ik het zelf wil uitpraten met TT nadat zij samen op gelijk niveau overleg hebben gevoerd. Ik vind het belangrijk dat ik in elk geval een poging doe om hem bewust te maken van wat deze manier van aanpak, met mij heeft gedaan.

Ik ben blij dat ik een week heb om mezelf te herpakken en mentaal en fysiek conditie op te bouwen voordat ik aan de dagelijkse bestraling begin.
Eerst maar eens naar de kapper zodat ik wat blijer naar mijn spiegelbeeld kan kijken. Als je haar maar goed zit, lijkt immers van toepassing te blijven !
Uitdaging voor de kapper !