Lente; soms voel je alles groeien (Loesje).

'Hoe vertel ik het mijn ouders' is niet meer aan de orde, maar hoe vertel ik het mijn naasten vind ik minstens zo moeilijk. Ik overweeg wat opties, maar geen enkele lijkt passend. Ik laat het maar even aan het moment en de persoon over.

De reacties zijn heel verschillend maar iedereen schrikt heel erg.
Met mijn zus en schoonzus drink ik een fles champagne leeg 'op mijn genezing'. Dat doet me enorm goed. Positief vooruitkijken ! Han (mijn zus) wil mee naar alles wat gebeurt met mij. Daar ben ik echt heel erg blij mee. Woordeloos weet zij immers wat ik wil en wat ik nodig heb. Toen we kind waren was ik haar grote zus en hield ik haar hand vast; nu keert zich dat om. Als zij er is, is het goed.
In het weekend laat ik het zoveel mogelijk iedereen die dichtbij staat weten.

Ik zie op tegen de maandag omdat ik dan alle mensen op mijn werk op de hoogte moet brengen.
Dat valt ook inderdaad niet mee. Ik voel me een beetje schuldig dat ik mensen zo laat schrikken door dit bericht. Iedereen is begripvol maar vooral ook geschokt. Tussendoor probeer ik zo goed mogelijk praktisch te denken en al mijn werk over te dragen aan anderen. Ik kom doodmoe thuis.
Intussen weet ik dat ik vrijdag naar de chirurg moet om het vervolg te bepalen; foto's, echo en punctie uitslagen liggen er immers al.

Ik heb de keus gemaakt, nu mijn werk zoveel mogelijk overgedragen is, niet meer te gaan werken. Ik kies bewust voor mezelf: slapen, eten en vertragen. Met wat reserve aan dit traject beginnen. Dat voelt goed en ik doe ook echt mijn best.

De vraag wanneer ik eindelijk ga beseffen dat dit ernstig is, houdt me bezig. Ik ben bezig met praktische dingen (als de tuin) waar ik van geniet.
Dan krijg ik een gigantisch boeket. Dat raakt me erg. Bij het derde boeket met hetzelfde autootje en dezelfde bezorger kijken we elkaar aan en schieten we allebei spontaan in de lach. Ik ben gek op bloemen zeg ik nog (gemeend) en tot morgen maar weer.

Het blijft onwerkelijk. In een vingerknip ziet mijn verdere leven er anders uit, maar ik ben niet iemand anders. Het voelt als twee verschillende dingen. Mijn lijf waar een probleem mee is wat actie vraagt. Mijn 'ik' wat onaangetast is en wat op een bij mij passende manier met dit probleem om zal gaan. Ik voel me positief en sterk.