8 april 2009

Jaarlijkse controle.

Mammografie foto's waarbij je alleen maar hoopt dat je borsten nog zodanig terug in model schieten dat ze weer in je bh passen. De wetenschap is een eind gevorderd maar op dit gebied schieten ze, mijn inziens, schromelijk tekort.
Beter maar niet over zeuren want het is voor het goede doel; zeker weten dat er ondanks het verhoogde risico niets mis is.
Weer gedoe over de echo. Nee dit is niet standaard. Mijn huisarts wil echter elk risico uitsluiten en op een echo zie je andere dingen dan op een mammografie foto. Dus wil ze ook een echo.
De radioloog geeft aan dat de foto's na bestudering geen afwijkingen laten zien. Hij geeft aan dat hij met de huisarts zal praten over het, volgens zijn mening, geen nut hebben van de echo in mijn geval en de kosten daarvan. Prima; zoek dit vooral samen uit.
Ik kijk mee met de echo en wil uitleg over wat voorbij komt.
Ik wil natuurlijk ook weten wat er te zien is als het niet goed is.
Hij legt het me uitgebreid uit en ook waarom het dan dat beeld geeft op een echo.
Als op afroep verschijnt het beeld.......
Hij gaat er nog eens overheen en nog eens, meet op, vergelijkt.
Hij hoeft niets te zeggen want ik zie het zelf ook wel.

Hij benoemt het als verdacht.
Ik heb bijna medelijden met hem.
Zeuren over het nut van deze echo, me uitleggen wat je ziet als het weefsel een afwijking vertoont, volgens mij denkend dat dit allemaal niet zo'n vaart loopt en dan dit...

Er is een mogelijkheid om me over 3 maanden te laten terugkomen om te kijken hoe het zich ontwikkelt. Maar daar voelt hij eigenlijk niets voor want hij wil uitsluitsel over de aard van de afwijking.
Of ik het daar mee eens ben?
Een idiote vraag lijkt me dat. Drie maanden elk moment bewust zijn van wat er mogelijk gebeurt in mijn lijf ? Weten vind ik beter te verdragen dan onzekerheid.

Hij geeft aan dat hij dan een aantal puncties gaat doen in het verdachte gebied.
Mijn interesse is gewekt want hoe blijft weefsel hangen aan een naald ? Technische details die hij met enige opluchting uitlegt.
Ik vind het gemakkelijker me te concentreren op concrete dingen die moeten gebeuren dan op wat ik voel hierover. Belangstellend volg ik de naald en zie uiteindelijk drie plukjes weefsel in een potje vloeistof zweven. Dit potje bepaalt de komende maanden bedenk ik. Vijf werkdagen te gaan tot de uitslag. Eieren zoeken heeft zijn charme ineens verloren.