Wachten....

Eindelijk is het vrijdag en mag ik naar het ziekenhuis.
Met zijn 3en zitten we op een rijtje in de wachtkamer als op een terrasje kijkend naar wat passeert.
Vervolgens worden Han en ik een soort -doorloopkamertje- in geloodst. De co-assistent die me ondervraagt en onderzoekt heeft waarschijnlijk nog maar één herkansing sociale communicatieve vaardigheden tegoed en ik vraag me sterk af of hij dit gaat halen. Als hij vertrokken is houden Han en ik ons bezig met het inspecteren van alles wat los en vast zit in het hokje. Het is me duidelijk dat er nog veel te wachten valt de komende tijd.
Eindelijk verschijnt dokter TT; de man waar het allemaal van af gaat hangen.
Hij gaat naast me zitten, kijkt me aan en vraagt of ik de ernst besef. Dat beaamt mijn hoofd maar mijn buik huppelt er tijdens het vervolg van het gesprek hopeloos achteraan. Eindelijk komt het besef waar ik al die tijd op heb gewacht.......
Dit is stukken ernstiger dan ik in mijn hoofd had. Dat ik er heel snel bij ben is gunstig maar gezien de grote erfelijkheidsfactor betekent dit mogelijk het advies rigoreus in te grijpen om de kans op recidief zo klein mogelijk te houden (zowel borst als klieren weghalen). Of er uberhaupt een keus is voor een borstbesparende operatie, gaat afhangen van de mri die met spoed gaat worden gemaakt komende week. Ik krijg de opdracht na te denken over hoe ik hierzelf in sta. Volgende vrijdag mag ik weer terug komen om samen te bespreken wat het gaat worden.
Even later staan we alle 3 geschokt weer buiten. De lente doet zijn best er wat van te maken, maar de kleur lijkt even weg. Mijn hoofd zit vol woorden en beelden.
Een week om hierin ook weer mijn weg te vinden.

Lente; soms voel je alles groeien (Loesje).

'Hoe vertel ik het mijn ouders' is niet meer aan de orde, maar hoe vertel ik het mijn naasten vind ik minstens zo moeilijk. Ik overweeg wat opties, maar geen enkele lijkt passend. Ik laat het maar even aan het moment en de persoon over.

De reacties zijn heel verschillend maar iedereen schrikt heel erg.
Met mijn zus en schoonzus drink ik een fles champagne leeg 'op mijn genezing'. Dat doet me enorm goed. Positief vooruitkijken ! Han (mijn zus) wil mee naar alles wat gebeurt met mij. Daar ben ik echt heel erg blij mee. Woordeloos weet zij immers wat ik wil en wat ik nodig heb. Toen we kind waren was ik haar grote zus en hield ik haar hand vast; nu keert zich dat om. Als zij er is, is het goed.
In het weekend laat ik het zoveel mogelijk iedereen die dichtbij staat weten.

Ik zie op tegen de maandag omdat ik dan alle mensen op mijn werk op de hoogte moet brengen.
Dat valt ook inderdaad niet mee. Ik voel me een beetje schuldig dat ik mensen zo laat schrikken door dit bericht. Iedereen is begripvol maar vooral ook geschokt. Tussendoor probeer ik zo goed mogelijk praktisch te denken en al mijn werk over te dragen aan anderen. Ik kom doodmoe thuis.
Intussen weet ik dat ik vrijdag naar de chirurg moet om het vervolg te bepalen; foto's, echo en punctie uitslagen liggen er immers al.

Ik heb de keus gemaakt, nu mijn werk zoveel mogelijk overgedragen is, niet meer te gaan werken. Ik kies bewust voor mezelf: slapen, eten en vertragen. Met wat reserve aan dit traject beginnen. Dat voelt goed en ik doe ook echt mijn best.

De vraag wanneer ik eindelijk ga beseffen dat dit ernstig is, houdt me bezig. Ik ben bezig met praktische dingen (als de tuin) waar ik van geniet.
Dan krijg ik een gigantisch boeket. Dat raakt me erg. Bij het derde boeket met hetzelfde autootje en dezelfde bezorger kijken we elkaar aan en schieten we allebei spontaan in de lach. Ik ben gek op bloemen zeg ik nog (gemeend) en tot morgen maar weer.

Het blijft onwerkelijk. In een vingerknip ziet mijn verdere leven er anders uit, maar ik ben niet iemand anders. Het voelt als twee verschillende dingen. Mijn lijf waar een probleem mee is wat actie vraagt. Mijn 'ik' wat onaangetast is en wat op een bij mij passende manier met dit probleem om zal gaan. Ik voel me positief en sterk.

Denk liever aan vandaag

9 - 17 april

Ik probeer bewust te genieten van elk moment en mijn hoofd 'leeg' te houden. "Als" gedachten zijn meestal toch niet zinvol.
Gelukkig kan ik na Pasen weer gaan werken. Prima afleiding, zeker ook omdat ik twee avonden werk. Tenminste iets om me in vast te bijten.
Ik hang soms twee keer per dag aan de telefoon bij de doktersassistente om te controleren of de uitslag er al is. Je weet maar nooit toch ??? Vijf werkdagen kent met Pasen ertussen in mijn hoofd heel veel variaties in tellen.
Ze heeft intussen al mijn telefoonnummers: thuis, werk, 06...

Vrijdagmiddag bel ik nog maar eens want ik wil het voor het weekend weten als dat enigszins kan. Er is een probleem geweest met de computer verbinding met het streeklab, maar de uitslagen lopen net binnen...........ja hoor het zit erbij.
Nee; zij kan het niet zeggen want de vermeldingen zeggen haar niet genoeg. De dokter belt me straks zelf.
Eindelijk het verlossende telefoontje tegen de avond.
Een lieve, begripvolle stem.
De uitslag is niet goed. Beginstadium. Ik moet rekening houden met een operatie. Ze maakt maandag meteen een afspraak voor me in het ziekenhuis.

8 april 2009

Jaarlijkse controle.

Mammografie foto's waarbij je alleen maar hoopt dat je borsten nog zodanig terug in model schieten dat ze weer in je bh passen. De wetenschap is een eind gevorderd maar op dit gebied schieten ze, mijn inziens, schromelijk tekort.
Beter maar niet over zeuren want het is voor het goede doel; zeker weten dat er ondanks het verhoogde risico niets mis is.
Weer gedoe over de echo. Nee dit is niet standaard. Mijn huisarts wil echter elk risico uitsluiten en op een echo zie je andere dingen dan op een mammografie foto. Dus wil ze ook een echo.
De radioloog geeft aan dat de foto's na bestudering geen afwijkingen laten zien. Hij geeft aan dat hij met de huisarts zal praten over het, volgens zijn mening, geen nut hebben van de echo in mijn geval en de kosten daarvan. Prima; zoek dit vooral samen uit.
Ik kijk mee met de echo en wil uitleg over wat voorbij komt.
Ik wil natuurlijk ook weten wat er te zien is als het niet goed is.
Hij legt het me uitgebreid uit en ook waarom het dan dat beeld geeft op een echo.
Als op afroep verschijnt het beeld.......
Hij gaat er nog eens overheen en nog eens, meet op, vergelijkt.
Hij hoeft niets te zeggen want ik zie het zelf ook wel.

Hij benoemt het als verdacht.
Ik heb bijna medelijden met hem.
Zeuren over het nut van deze echo, me uitleggen wat je ziet als het weefsel een afwijking vertoont, volgens mij denkend dat dit allemaal niet zo'n vaart loopt en dan dit...

Er is een mogelijkheid om me over 3 maanden te laten terugkomen om te kijken hoe het zich ontwikkelt. Maar daar voelt hij eigenlijk niets voor want hij wil uitsluitsel over de aard van de afwijking.
Of ik het daar mee eens ben?
Een idiote vraag lijkt me dat. Drie maanden elk moment bewust zijn van wat er mogelijk gebeurt in mijn lijf ? Weten vind ik beter te verdragen dan onzekerheid.

Hij geeft aan dat hij dan een aantal puncties gaat doen in het verdachte gebied.
Mijn interesse is gewekt want hoe blijft weefsel hangen aan een naald ? Technische details die hij met enige opluchting uitlegt.
Ik vind het gemakkelijker me te concentreren op concrete dingen die moeten gebeuren dan op wat ik voel hierover. Belangstellend volg ik de naald en zie uiteindelijk drie plukjes weefsel in een potje vloeistof zweven. Dit potje bepaalt de komende maanden bedenk ik. Vijf werkdagen te gaan tot de uitslag. Eieren zoeken heeft zijn charme ineens verloren.